... Çaresizlik
Bazen herşey, terkedip yok edesim geliyor içimdeki vahşiyi durdurmak istemiyorum.. O kadar kızıyorum ki herşeye gevşekliklere, yalnızlıklara, çaresizliklere  bir yürüüüü anca gidersin bee sen mi yıldırcan beni deyip tekmeyi basasım geliyor........
Ama yapamıyorum biliyor musun ellerim kendime her uzandığında ve çevreme kızdığımda içimden gelenin belki de sadece deve de kulak kısmını yapmış oluyorum...
Çaresiz kalıyorum bazen sadece susuyorum ama artık yokuş aşağı gitmekten de kendimi alamıyorum.
Çile olmadan geçmiyor bu dünya acı çekmeden elde edilmiyor hiç bir mutluluk hayatta ki herşey gibi bedava değil karşılıksız değil illa ki çabalaman gerekiyor....
Ama neden ellerim buz gibi soğuksa ve içim titriyorsa bir sokak aralığında neden? Ellerimi cebime sokmak varken neden rüzgara karşı tutuyorum neden ?Daha çok üşümek için galiba ?