Koyu Mavi Deniz

İçinde taşıdığı yükle beraber genç kız geniş bir koy bulmak için koşup dururmuş, adalar, sahiller, denizler aşmış. Mavi bir elbise ve yüzünde yalın bir hüzün varmış içine saplanan  derin bir acısı ve zihnini yiyip bitiren düşünceler varmış neden böyle, niye diye, gece gündüz sorarmış kendine. Ama kimse açıp o evin içine girmeye çalışmamış bile küçük bir kutu içinde saklı kalmış, tüm düşünceleri.Kimse omzuna kondurmak istememiş onun düşlerini kendi kendine gök, kendi kendine deniz olmuş, o da zamanla. Zamanla kapanır sanmış belli bir süre geçince unuturum nasılsa diye beklemiş ama geçmiyormuş, geçmesini beklediği hiçbir şey...Somutluktan uzak, hayallere yakın, kendi dünyasında, düşüncelerinin esiri olmuş. Yaşamayı seviyormuş ama kendini kandırmayı da iyi beceren bir oyuncuymuş.Kendine ait kimseleri sokmak istemediği dünyaları varmış dedim ya sadece kendi kendinin göğü ve denizi olmuş. İnsanlar onun için yalnızca bir hayal gibiymiş. – Nasılsa hepsi aynı ,nasılsa hepsi aynı şeyi istiyor nasılsa...Masallara bile bu dünyanın fazla olduğunu düşünür dururmuş...Öyle ki masallar bu dünyaya ait olamazmış gibi onlarda gerçek değil ya nasılsa ...