Koyu Mavi Deniz
İçinde taşıdığı yükle beraber genç kız geniş bir koy
bulmak için koşup dururmuş, adalar, sahiller, denizler aşmış. Mavi bir elbise ve
yüzünde yalın bir hüzün varmış içine saplanan derin bir acısı ve zihnini yiyip bitiren düşünceler varmış neden böyle, niye diye, gece gündüz
sorarmış kendine. Ama kimse açıp o evin içine girmeye çalışmamış bile küçük bir
kutu içinde saklı kalmış, tüm düşünceleri.Kimse omzuna kondurmak istememiş onun
düşlerini kendi kendine gök, kendi kendine deniz olmuş, o da zamanla. Zamanla
kapanır sanmış belli bir süre geçince unuturum nasılsa diye beklemiş ama geçmiyormuş, geçmesini beklediği hiçbir şey...Somutluktan uzak, hayallere yakın, kendi
dünyasında, düşüncelerinin esiri olmuş. Yaşamayı seviyormuş ama kendini
kandırmayı da iyi beceren bir oyuncuymuş.Kendine ait kimseleri sokmak
istemediği dünyaları varmış dedim ya sadece kendi kendinin göğü ve denizi olmuş.
İnsanlar onun için yalnızca bir hayal gibiymiş. – Nasılsa hepsi aynı ,nasılsa
hepsi aynı şeyi istiyor nasılsa...Masallara bile bu dünyanın fazla olduğunu düşünür dururmuş...Öyle ki masallar bu dünyaya ait olamazmış gibi onlarda gerçek değil ya nasılsa ...





